Sohbetçi – Şiir

BEN BUGÜN YÂRİMDEN AYRI DÜŞELİ

Ben bugün yârimden ayrı düşeli,

Her günüm bir yıla döndü, gidiyor.

Yine zindan oldu dünya başıma,

Sinem ateşlere yandı, gidiyor.

Hayal hayal oldu şu bizim iller,

Dostun bahçesinde açıldı güller.

Her seher, her sabah öter bülbüller,

Sevdası serime kondu, gidiyor.

Aktı didem yaşı, revane,

Bir ateş koyuldu şimdi cihana.

Bir selâm iletin bizim Gülşen’e,

Hâlim bir Mevlâ’ya kaldı, gidiyor.

Karac’oğlan der ki: Durmam burada,

Gül yüzlüm fikrime düştü bu ilde.

Gayet fikre daldım, gönlüm ak yârda,

Kanlı gözyaşlarım aktı, gidiyor.

BELLİ BELLİ BAĞLARININ BORANI

Belli belli bağlarının boranı,

Çift çift olmuş çöllerinin ceranı.

Sana derim, sana Munbuç Viranı,

Çarşıda çağrışan tellâllar hani?

Munbuç’un kapısı altın tokalı,

Kimse yaptırmamış felek yıkalı.

Ulu şadırvanlı, çatal peykeli,

Kastalında abdest alanlar hani?

Gider gider yol üstünde dururum,

Kara taş delerim, su götürürüm.

Bağ, bahçe yetirip, gül bitiririm,

Tomurcuk gülünü derenler hani?

Öğlene dek kalkmaz başımın pusu,

Silindi, kalmadı kalbimin yası.

Kulağım duymuyor bir ezan sesi,

Minareden salât verenler hani?

Karac’oğlan yavuz ata binerdi,

Üstümüzde avcı kuşlar dönerdi.

Ha deyince, beş yüz atlı sünerdi,

Akça ceranları kovanlar hani?

BEHEY KIRLANGIÇ NEREDEN GELİRSİN?

Behey kırlangıç, nereden gelirsin?

Hani şimdi n’ittin Hind’i, Yemen’i?

Ötme garip bülbül, ben de garibim,

Sen de bilir misin âhir zamanı?

Altı aylık yoldan beri gelmişsin,

Aramış, yavruyu burda bulmuşsun.

Dünyanın fâni olduğun bilmişsin,

Ev yaparsın, çamurlayıp samanı.

Beytullah’ı yapan İbrahim Halil,

Kadir Mevlâm, beni eyleme melil.

Hakk’ın birliğine o da bir delil,

Sen de bilir misin vakti zamanı?

Karac’oğlan der ki: Nic’olur hâlim?

Gün geçtikçe artmaktadır vebalim.

Az yaşa, uz yaşa, âhiri ölüm,

Ahirete karşı götür imanı.

BE GAZİLER BE YOLDAŞLAR

Be gaziler, be yoldaşlar,

Gittiğim yollar iniler.

Benim ah ile zarımdan,

Ağzımda diller iniler.

Er isen meydanda otur,

İleri gel, cevap yetir.

Melil melil olmuş yatır,

Zindanda kullar iniler.

İslam dinin kim pusar?

Kakıyan yârine küser.

Eser seher yeli eser,

Dokunan dallar iniler.

İslam dinini yastılar,

Beni yârimden kestiler.

Seversin diye astılar,

Urganda gerdan iniler.

Karac’oğlan, der içinden,

Yiğide ölüm gecinden.

Vefasız dilber ucundan,

Âşık ah eder iniler.

BE ÇAĞLAYIP AKAN IRMAK

Be çağlayıp akan ırmak,

Vaktlı vaktsız akmak olmaz.

Lekeliktir bu gaziler,

El üstüne düşmek olmaz.

Binelim Arap atlara,

Yaraşır koç yiğitlere.

Ağzı açık namertlere,

Yiğit sırrın açmak olmaz.

Arap at da Burak olur,

Koç yiğitte yürek olur,

Bun deminde gerek olur,

Yiğide hor bakmak olmaz.

Ararsan kalbinde ara,

Eller ne der sana göre.

Tuz, ekmek yediğin yere,

Hiyanetlik etmek olmaz.

Karac’oğlan’ın dediği,

Namerde boyun eğdiği,

Koç yiğidin çok sevdiği,

Gelirse de koçmak olmaz.

BAŞI AL VALALI SÜRMELİ GELİN

Başı al valalı sürmeli gelin,

Elinden bir bade doldur da yürü.

Sen beni düşürdün minnete, derde,

Gel, ağlattın beni, güldür de yürü.

Beyaz göğsün görünmüyor düğmeden,

Siyah zülfün mah gerdana eğmeden,

Gonca güle garip hoyrat değmeden,

Topla yanağında, soldur da yürü.

Ak göğsünde düğmelerin çitinsin,

Güzeller içinde ahdı bütünsün.

Bilmem namarhemsin, bilmem hatunsun,

Poşuyu yüzünden kaldır da yürü.

Karac’oğlan, hile yoktur sözümde,

Hak nazarım kaldı ala gözünde.

Kudret nurlarını gördüm yüzünde,

Güzelliğin bana bildir de yürü.

BARÇIN YAYLASI’NDA ÜÇ GÜZEL GÖRDÜM

Barçın Yaylası’nda üç güzel gördüm,

Birbirinden üstün şivga fidandır.

Aklım şaştı, garip belim büküldü,

Kaşlar hilâl, gözler ahu cerandır.

Bellerinde gördüm Lâhur şalını,

Yanakları gülden almış alını.

Al sıktırma kavuşturmuş belini,

Bildim güzelleri, bunlar sultandır.

Üç kumrudur, su başında ötüşür,

Yol üstünde bana seyran yetişir.

Yatışır mı deli gönül yatışır,

Ben avcıyım, onlar benden şahandır.

Karac’oğlan der ki: Bu yer neresi?

Altınoluk, Pınarbaşı süresi.

İnce belde saçlarının turası,

Böyle selvi endam akla ziyandır.

BANA KARA DİYEN DİLBER

Bana kara diyen dilber,

Gözlerin kara değil mi?

Yüzünü sevdiren gelin,

Kaşların kara değil mi?

Güzel, ben seni isterim,

Seni koynumda beslerim.

Yüzünü güzel göreyim,

Zülüfün kara değil mi?

Boyun uzun, belin ince,

Yanakların olmuş gonca.

Salıverirsin kolunca,

Beliğin kara değil mi?

Utanırım, akar terim,

Güzellikte yok benzerin.

En sevdiğim makbul yerin,

Saçların kara değil mi?

Beni kara diye yerme,

Mevlâm yaratmış, hor görme.

Ala göze siyah sürme,

Çekilir kara değil mi?

Hind’den, Yemen’den çekilir,

İner, Bağdat’a dökülür.

Türlü taama ekilir,

Biber de kara değil mi?

Göllerde kuğular olur,

Göğsü ak, kara benlidir.

Mısır’da çok zengin vardır,

Kölesi kara değil mi?

Pınara konan kuğunun,

Kanadı beyaz çoğunun.

Çöldeki Arap beğinin,

Çadırı kara değil mi?

İller de konup göçerler,

Lâle, sümbülü biçerler.

Ağalar, beğler içerler,

Kahve de kara değil mi?

Evlerinden sular akar,

Güzelleri göze bakar.

Hublar yanağına sokar,

Sünbül de kara değil mi?

Karac’oğlan der: İnşallah,

Görenler desin maşallah.

Kara donludur Beytullah,

Örtüsü kara değil mi?

BAHARIN GELDİĞİN NEDEN BİLELİM?

Baharın geldiğin neden bilelim?

Bir gül bitmiş, yapracığı düzgündür.

Esen saba zülüfünden tel alır,

Deli gönlüm bir Yörüğe vurgundur.

Dostumun yaylası derler bu dağı,

Koynunda bitmiş de turuncu, bağı.

Yârim yaylamaya gelmiş otağı,

Canım sana bu yaylalar vurgundur.

Güzelin yolları kayalı, taşlı,

Bakamam gerdana, gözlerim yaşlı.

Bir topak perçemli, bir hilâl kaşlı,

Uyandırmam, kömür gözlüm yorgundur.

Karac’oğlan, donatsalar donumu,

Dosta doğru döndürseler yönümü.

Bin yaşasam, hesap etmem ölümü,

Defter tutsam, olancası bir gündür.

AKŞAM OLUR BEN YERİMDE YATAMAM

Akşam olur ben yerimde yatamam,

Eski derdi yenisine katamam,

Silkinip de gam yükünü atamam,

Ara yerde ölüm olduktan sonra.

Bir selâm almadım dilin, dişinden,

Yatamam ki hayalinden, düşünden.

Güzelliğin soyha kalsın başından,

Ben ölüp ellere kaldıktan sonra.

Karac’oğlan söyler sözün doğrusu,

Başına sokunmuş çelenk eğrisi.

İki gözü kara ceylan yavrusu,

Ağlaya ağlaya solduktan sonra.

Karacaoğlan