Sohbetçi – Şiir

Saçları

Bilmiyorum ne vardı saçlarında..

Rüzgar mı delice eserdi,

Gözlerim mi öyle görürdü yoksa..

Saçlarının her hali hoşuma giderdi

Giden

Bir gecedir bütün geceler gibi

Saçlarında, tanıdığın ellerin en ağırı

Gözlerinde maceraların en derini…

Sana anlatırlar geçenle kalandan

Bir gecedir bütün geceler gibi

Karanlıklardan, aydınlıklardan

Ne varsa kendincedir

Pencere camlarında ışıklar parlar

Halıda yatar eşyanın gölgesi

İç içedir artık sokaklar, evler, odalar

Duvarlar bakışları keser, kapılar sesi

Ne varsa kendincedir

Ve senin,üzerinde binbir düşünce,günden

Oynaşır hatıranla, kalbinle, ümitlerinle

Herşey düşünmektedir seninle

Birden, bir rüzgar eser, sana doğru senden

Seninle çoğalmaya başlar kendisiyle bitenler

Hatırlayan ellerinle, unutmayan gözlerinle

Değişir sezilecek kadar yavaştan

Değişir istenen istenmeyen

O koruyan zor yalanlar silinir

Büyür kolay bir doğru, bilinen, söylenmeyen

Uyuyanlar uyanmış, ölüler dirilmiştir

Bir gecedir sana doğru senden

Bir gecedir sana doğru senden…

Geçen yaşadığındır, yaşarken anlamadan

Kalan bir gerçektir belki

Bir iğne gibi kaybolan, bir bardak gibi kırılan

Gelen sanki beklediğindir

Ve giden, en tatlı, en sıcak, en kocaman..

SAÇLARIN

Saçların omuzlarından aksın
Mermer üzerinden geçen su gibi
İçinde ezgin bir his duyacaksın
Yaz vaktinin gündüz uykusu gibi

Saç tel tel örtüler hep tül tül düşer
Gözünün değdiği yere gül düşer
Sonunda sana da bir gönül düşer
Gönlümün şimdiki duygusu gibi

Dillerde dökülüp sayılır saçın
Sıcak nefeslerle bayılır saçın
Bir tütsüdür kalbe yayılır saçın
Kararan gözlerin buğusu gibi