Sohbetçi – Şiir

ÇAĞRIM

Biri olsa biri gelse

İlim-ilim diri gelse,

Sözün-sözün eri gelse

Dimdik, yalın dursa ya.

Gözüm-gözüm akılardan,

Duyum-duyum takılardan,

Uzak, yakın yakılardan

Duru-duru baksa ya.

Soğuk olsa, dese işit,

Karanlıksa, dese işit,

Buram-buram dese işit,

İçin-için varsa ya.

Birim-birim yanaş olsa,

Dirim-dirim söyleş olsa,

Adim-adim yaklaş olsa,

Can-can, kan-kan baksa ya.

Sular gibi paklayarak

Kuşlar gibi saklayarak,

Adim dese, çoklayarak,

Güneş-güneş yaksa ya.

Özüm-özüm gözü göze,

Sucum-sucum sözü aza,

Düğüm-düğüm bizi bize,

Birden tüme katsa ya.

UZUN KOŞU

Sana yeni ulaşan şimdi, eski bir bakıştan gelmedir.

Onun gözü senden öncedir, bir yalnız kalıştan gelmedir.

Senin şimdi duyduğun sıcak yaşamını onaran bu ses,

Çok ölümlü savaşlar kadar zorlu bir yarıştan gelmedir.

YER

Bir yerde o varsa,

Onda da bir yer vardır.

Yer nerede ya da ne kadarsa;

O yoksa, yok kadardır.

Ama bir de o varsa,

Yer hem hep kadar, hem her kadardır.

DİYALOG

Bir gün, bir evde, bir kedi

Vardı.

O gün, bir evde, o kedi

Benden sıcaklığını esirgemedi.

O gün, o evdeki o kedi

Beni bana götürdü getirdi.

Ona şarkılarımı söyledim;

Uyudu, bakıyordum, benimleydi.

Bir ikilem oldu beklenmedik;

Geçmiş günlerin yumaklarını didikledi.

Var mıydı, yok, var gibi

Kucağımdaydı kedi.

Gözlerindeydi gözlerim,

Gözleri gözlerimdeydi.

Ellerimi tırmalıyordu elleri…

Ürperdim, birden içim titredi.

Bir gün, bir evde, bir kedi

Vardı.

O gün, bir evde, o kedi

Beni taa çocukluğumdan aldı

O gün, o evdeki, o kedi,

Bak-işte, neler olmuş der gibi,

Getirdi beni gençliğime bıraktı.

Anı bahçelerinde üşümek sıcaktı.

Babamın öldüğünde aylardan Hazirandı,

O elli dördündeydi, ben yedi.

Bir ışık söndüğünde yol yandı.

O kedi bunları nasıl da bildi.

Bir gündü, bir evdi, o kedi

Taş attı bütün kuyularıma.

Durup-dururken dikenli uykularıma

Ninniler söyledi.

Bu bir öykü idi;

Ben mi anlattım, o mu dinledi.

Saklamalı mıydı, ya da söylemeli mi;

Ne o ev vardı, ne o gün, ne de o kedi.